پسره اومده، یقه پیرهنش رو میکشه به سمت راستش میبینیم روی این استخون کنار گردنش سوخته. میگیم چجوری میگه یادم نیست، مست بودم، صبح که پاشدم دیدم داره میسوزه!
بعد از ۱ ساعت خاطراتش باز آوری شده. میگه آهان، داشتم سیگار میکشیدم افتاده، رفته تو لباسم. پس بگو چرا رو زمین پیداش نکردم.
من همین جوری تو کف مونده. خب کم بخور همیشه بخور!
Monday, April 26, 2010
۳۷ - زبان های دیگر!
حالا بحث فارسی و عربی و ترکی و انگلیسی به کنار. از زبان های دیگه من چیز هایی که بلدم بامزه است و شدیدن تفاوت داره!
الآن داشتم چینی و فرانسوی و آلمانیم رو بررسی میکردم.
تو چینی دو تا ترکیب بلدم.
Bi su'aa'e که میشه خفه شو!
Sha bi که میشه آدم احمق!
یک کلمه و مشتقش رو هم شنیدم!
Chin که میشه لب. Chin Chin رو هم حدس بزنید دیگه!
از اون ور تو فرانسوی، دو تا چیز بلدم.
Merci( بخوانید مقسی ) که میشه مرسی!
Sherry(بخوانید شقی) که میشه عزیز.
حالا تو آلمانی.
Danke برای تشکر.
یک کلمه ناشایستی هم هست به معنی مشتری!
حالا چه ربطی داره اینا بهم؟ چرا من انقدر نا مفهوم زبان یاد گرفتم؟
الآن داشتم چینی و فرانسوی و آلمانیم رو بررسی میکردم.
تو چینی دو تا ترکیب بلدم.
Bi su'aa'e که میشه خفه شو!
Sha bi که میشه آدم احمق!
یک کلمه و مشتقش رو هم شنیدم!
Chin که میشه لب. Chin Chin رو هم حدس بزنید دیگه!
از اون ور تو فرانسوی، دو تا چیز بلدم.
Merci( بخوانید مقسی ) که میشه مرسی!
Sherry(بخوانید شقی) که میشه عزیز.
حالا تو آلمانی.
Danke برای تشکر.
یک کلمه ناشایستی هم هست به معنی مشتری!
حالا چه ربطی داره اینا بهم؟ چرا من انقدر نا مفهوم زبان یاد گرفتم؟
Sunday, April 25, 2010
Saturday, April 24, 2010
۳۵ - Trip: Szerencs, Monok, Tokaj
از اول ترم وعده داده بود معلم که به چند شهر مهم میرویم. دانشگاه هم حاضر شد هزینه را تقبل کند، من هم که پایه!
ساعت ۶:۱۵ بیدار شدم. تلفن زدم و آسف را بیدار کردم. تا دوش بگیرم و لباس بپوشم و ...... ساعت ۷:۱۰ لقمه به دست از اتاق خارج شدم. همین طور که مشغول جویدن نان + عسل خود بودم، یک بطری آب هم خریدم. ۷:۲۰ جلوی خوابگاه آسف بودم و آسف هنوز نیامده بود. تلفن زدم. گفتم ۱۰ دقیقه دیگر نیایی من رفتم! تا آمدن آسف چندین تا از همکلاسی ها گذشتند و رفتند. و من گفتم منتظر آسفم!
ساعت ۷:۳۵ آقا تشریف آوردند. ساعت ۷:۴۰ اتوبوس آمد. سوار شدیم. معلم لیست حضار را تیک میزد! خیلی هنر نشان داد، که اسم شاگردان خودش را بلد است. وقتی به صندلی من و آسف رسید، گفت که «OK, we should have a Maziar and an Asif here» ما هم گفتیم ماشاالله! چه کرده! از ۳۰ نفری که برای سفر ثبت نام کرده بودند، ۱۰ نفر نیامدند که در نوع خودش رکوردی بود.
حرکت کردیم! در راه یک استاد دیگر که همراه آماده بود مقداری در مورد توکای و قصری که میرفتیم (Sarospatak) صحبت کرد. بعد به قصر رسیدیم. همان راهنما سری قبل آمد. گویا تنها راهنمای انگلیسی زبان است. من و یک ایرانی دیگر که میگفتیم قصر کوچکی است. آن استاد پیر تلاش کرد که متقاعدم کند. خندق های دور قصر را به ما نشان داد و توضیح داد که این ها را آب هم میکردند! در همین زمان، بقیه گروه وارد قصر شدند و در را بستند! ما سه نفر بیرون ماندیم. در زدیم. آمدند ما را هم راه دادند. دوباره همان قصر را بازدید کردم. آن اواسط شیلا برای مزه گقت Nothing new! و گویا فقط همین کافی بود، تا ما این بار یک اتاق جدید ببینیم! البته سری قبل هم این اتاق موجود بود، اما آن سری آن جا عروسی بود و ما را راه ندادند!
از قصر به سمت Szerencs ( بخوانید سرنچ) رفتیم. جایی که روزی مرکز شکلات مجارستان بوده است ولی در طی یک عملیات باج دهی و باج گیری، از بین رفته است! در سرنچ یک کلیسا را دیدیم که در وسطش جسد یک فرد مهم قرار داشت. رفتیم در محل جسد، و از نزدیک استخوان ها را دیدیم. بعد بقیه هم رفتند و دیدند و آمدند. با وجود تعطیلی شکلات سازی اصلی، هنوز شکلات سازی های کوچکی وجود دارند و شکلات در آن شهر قیمتش نازل است. برای همین ما را به یک شکلات فروشی در شهر بردند. من در کل ۱۳۰۰ گرم شکلات خریدم. ولی خیلی ها خیلی خریدند. از هم جالب تر سامانتا بود، که وقتی خریدش تمام شد، همه با تعجب نگاه میکردند. من گفتم همه فردا شب اتاق سامانتا. گفت که باید این ها را ببرد خانه برای خانواده. لیتوانی کجا این جا کجا!!
از سرنچ به سمت یک شهر کوچک دیگر رفتیم برای نهار! وسط نهار بودیم که استاد پیر اعلام کرد که ما در ۵ دقیقه پیاده نقطه ای هستیم که از نظر جغرافیایی مرکز اروپاست! گفتیم به به. بعد از غذا از آن جا رد شدیم. به سمت Monok( بلد باشید که بخوانید!) رفتیم. زادگاه Kossuth که سر دمدار یکی از انقلاب های شکست خورده مجارستان برای بیرون آمدن از امپراطوری هپسبرگ ( اتریش ) است.
وارد محل شدیم. اولین اتفاق مهم در Monok این بود که لاستیک اتوبوس پنچر شد. راننده میخواست سنگ تیز را از درون تایر در بیاورد. من میگفتم نکنید بد تر است! آخر بیخیال شدند! راننده سوار شد و سریع خود را به سرنچ رساند. چون آن جا نزدیک ترین شهر دارای لاستیک سازی محسوب میشد. در این اثنا ما هم رفتیم تا خانه کشوت را ببینیم. دم در گفتند که باید رو کفشی بپوشید. روکفشی ها معلوم نبود برای چند قرن پیشند! ولی خب پوشیدیم. بعد چون پارچه ای بود میشد روی پارکت کف خانه سر خورد. کلی همه حال کردند.
بعد مسءول آن به اصطلاح موزه ما را به دور خانه گرداند و توضیحاتی در مورد زندگی کشوت داد.
ولی زمان گردش در این موزه خیلی خندیدیم. اول که استاد پیر تر آمده و قدرت الله با نام Teacher صدایش کرد. یکی از دختران لهستانی با خنده کلام Teacher را تکرار کرد و همه خندیدند. خود قدرت هم خندید ولی میداند که نمیتواند درستش کند و مثلن بگوید Sir!
بعد هم که Ime دوربینش را گذاشته روی فیلم برداری، از همه چیزی فیلم میگیرد،حوصله اش هم که سر میرود دوربین را در همان حالت ضبط میدهد به کسی و خودش میرود در تصویر. و از همان جا هم فیلم را کارگردانی میکند. بعد هم همان طور که دوربین تعقیبش میکند به جاهای مختلف میرود، فیگور های متنوع میگیرد. شاخ ترین صحنه آنجا بود که وسط فیلم رفت بین استاد پیر و مسءول موزه ایستاد! همه داشتند از خنده میمردند و کسی نمیفهمید که استاد که دارد حرف های مسءول موزه را ترجمه میکند چه میگوید! آخر سر Anne که کنار من ایستاده بود گفت این زبان تو را میفهمد، میشود دوربین را بگیری؟ من هم که مشتاق به این کار بودم فقط میخواستم گناهش نصف شود، با سرعت تمام دوربین را ازش گرفتم و خیال همه راحت شد! در اتاق بعد دیدیم که موبایلش را در آورده و عکس میگیرد. خواستم موبایلش را بگیرم ، دستش را کشید. آرنجش با صدای بدی به در خورد!
از موزه بیرون آمدیم. کمی نشستیم تا اتوبوس برگشت. همه سوار شدند. محل بعدی توکای بود. رفتند برای خوردن شراب. چند نفر هم تماشا میکردیمشان. دوست ایرانیمان ثابت کرد که ایرانی ها در الکل خوری صاحب سبکند. لیوان اول را از همه دیرتر شروع کرد. و وقتی تمام کرد بقیه به نصف هم نرسیده بودند. و همه با تعجب مشغول نگاه شدند!
از محل شراب به سمت اتوبوس، لهستانی ها داشتند در مورد نوعی خوک حرف میزدند که مجاری است! موهایش فرفری و بلوند است. من و استاد دو دستی بر سرمان میزده میخندیدیم که خوک بلوند دیگر ندیدیم! بعد هم که رسیدیم به اتوبوس و سوار شدیم. تا دبرسن یک سری چرت زدند. آوای زیبای زبان فارسی هم از ته اتوبوس ساطح می شد. چرا که من و علیرضا مشغول حرف شده بودیم و هر دو هم صدایمان بلند بود.
ساعت ۸:۱۰ به دبرسن رسیدیم.
سردرد شدید گرفته بودم ، کم آبی و زیاد شکلاتی!
انشاالله سفر بعد!
ساعت ۶:۱۵ بیدار شدم. تلفن زدم و آسف را بیدار کردم. تا دوش بگیرم و لباس بپوشم و ...... ساعت ۷:۱۰ لقمه به دست از اتاق خارج شدم. همین طور که مشغول جویدن نان + عسل خود بودم، یک بطری آب هم خریدم. ۷:۲۰ جلوی خوابگاه آسف بودم و آسف هنوز نیامده بود. تلفن زدم. گفتم ۱۰ دقیقه دیگر نیایی من رفتم! تا آمدن آسف چندین تا از همکلاسی ها گذشتند و رفتند. و من گفتم منتظر آسفم!
ساعت ۷:۳۵ آقا تشریف آوردند. ساعت ۷:۴۰ اتوبوس آمد. سوار شدیم. معلم لیست حضار را تیک میزد! خیلی هنر نشان داد، که اسم شاگردان خودش را بلد است. وقتی به صندلی من و آسف رسید، گفت که «OK, we should have a Maziar and an Asif here» ما هم گفتیم ماشاالله! چه کرده! از ۳۰ نفری که برای سفر ثبت نام کرده بودند، ۱۰ نفر نیامدند که در نوع خودش رکوردی بود.
حرکت کردیم! در راه یک استاد دیگر که همراه آماده بود مقداری در مورد توکای و قصری که میرفتیم (Sarospatak) صحبت کرد. بعد به قصر رسیدیم. همان راهنما سری قبل آمد. گویا تنها راهنمای انگلیسی زبان است. من و یک ایرانی دیگر که میگفتیم قصر کوچکی است. آن استاد پیر تلاش کرد که متقاعدم کند. خندق های دور قصر را به ما نشان داد و توضیح داد که این ها را آب هم میکردند! در همین زمان، بقیه گروه وارد قصر شدند و در را بستند! ما سه نفر بیرون ماندیم. در زدیم. آمدند ما را هم راه دادند. دوباره همان قصر را بازدید کردم. آن اواسط شیلا برای مزه گقت Nothing new! و گویا فقط همین کافی بود، تا ما این بار یک اتاق جدید ببینیم! البته سری قبل هم این اتاق موجود بود، اما آن سری آن جا عروسی بود و ما را راه ندادند!
از قصر به سمت Szerencs ( بخوانید سرنچ) رفتیم. جایی که روزی مرکز شکلات مجارستان بوده است ولی در طی یک عملیات باج دهی و باج گیری، از بین رفته است! در سرنچ یک کلیسا را دیدیم که در وسطش جسد یک فرد مهم قرار داشت. رفتیم در محل جسد، و از نزدیک استخوان ها را دیدیم. بعد بقیه هم رفتند و دیدند و آمدند. با وجود تعطیلی شکلات سازی اصلی، هنوز شکلات سازی های کوچکی وجود دارند و شکلات در آن شهر قیمتش نازل است. برای همین ما را به یک شکلات فروشی در شهر بردند. من در کل ۱۳۰۰ گرم شکلات خریدم. ولی خیلی ها خیلی خریدند. از هم جالب تر سامانتا بود، که وقتی خریدش تمام شد، همه با تعجب نگاه میکردند. من گفتم همه فردا شب اتاق سامانتا. گفت که باید این ها را ببرد خانه برای خانواده. لیتوانی کجا این جا کجا!!
از سرنچ به سمت یک شهر کوچک دیگر رفتیم برای نهار! وسط نهار بودیم که استاد پیر اعلام کرد که ما در ۵ دقیقه پیاده نقطه ای هستیم که از نظر جغرافیایی مرکز اروپاست! گفتیم به به. بعد از غذا از آن جا رد شدیم. به سمت Monok( بلد باشید که بخوانید!) رفتیم. زادگاه Kossuth که سر دمدار یکی از انقلاب های شکست خورده مجارستان برای بیرون آمدن از امپراطوری هپسبرگ ( اتریش ) است.
وارد محل شدیم. اولین اتفاق مهم در Monok این بود که لاستیک اتوبوس پنچر شد. راننده میخواست سنگ تیز را از درون تایر در بیاورد. من میگفتم نکنید بد تر است! آخر بیخیال شدند! راننده سوار شد و سریع خود را به سرنچ رساند. چون آن جا نزدیک ترین شهر دارای لاستیک سازی محسوب میشد. در این اثنا ما هم رفتیم تا خانه کشوت را ببینیم. دم در گفتند که باید رو کفشی بپوشید. روکفشی ها معلوم نبود برای چند قرن پیشند! ولی خب پوشیدیم. بعد چون پارچه ای بود میشد روی پارکت کف خانه سر خورد. کلی همه حال کردند.
بعد مسءول آن به اصطلاح موزه ما را به دور خانه گرداند و توضیحاتی در مورد زندگی کشوت داد.
ولی زمان گردش در این موزه خیلی خندیدیم. اول که استاد پیر تر آمده و قدرت الله با نام Teacher صدایش کرد. یکی از دختران لهستانی با خنده کلام Teacher را تکرار کرد و همه خندیدند. خود قدرت هم خندید ولی میداند که نمیتواند درستش کند و مثلن بگوید Sir!
بعد هم که Ime دوربینش را گذاشته روی فیلم برداری، از همه چیزی فیلم میگیرد،حوصله اش هم که سر میرود دوربین را در همان حالت ضبط میدهد به کسی و خودش میرود در تصویر. و از همان جا هم فیلم را کارگردانی میکند. بعد هم همان طور که دوربین تعقیبش میکند به جاهای مختلف میرود، فیگور های متنوع میگیرد. شاخ ترین صحنه آنجا بود که وسط فیلم رفت بین استاد پیر و مسءول موزه ایستاد! همه داشتند از خنده میمردند و کسی نمیفهمید که استاد که دارد حرف های مسءول موزه را ترجمه میکند چه میگوید! آخر سر Anne که کنار من ایستاده بود گفت این زبان تو را میفهمد، میشود دوربین را بگیری؟ من هم که مشتاق به این کار بودم فقط میخواستم گناهش نصف شود، با سرعت تمام دوربین را ازش گرفتم و خیال همه راحت شد! در اتاق بعد دیدیم که موبایلش را در آورده و عکس میگیرد. خواستم موبایلش را بگیرم ، دستش را کشید. آرنجش با صدای بدی به در خورد!
از موزه بیرون آمدیم. کمی نشستیم تا اتوبوس برگشت. همه سوار شدند. محل بعدی توکای بود. رفتند برای خوردن شراب. چند نفر هم تماشا میکردیمشان. دوست ایرانیمان ثابت کرد که ایرانی ها در الکل خوری صاحب سبکند. لیوان اول را از همه دیرتر شروع کرد. و وقتی تمام کرد بقیه به نصف هم نرسیده بودند. و همه با تعجب مشغول نگاه شدند!
از محل شراب به سمت اتوبوس، لهستانی ها داشتند در مورد نوعی خوک حرف میزدند که مجاری است! موهایش فرفری و بلوند است. من و استاد دو دستی بر سرمان میزده میخندیدیم که خوک بلوند دیگر ندیدیم! بعد هم که رسیدیم به اتوبوس و سوار شدیم. تا دبرسن یک سری چرت زدند. آوای زیبای زبان فارسی هم از ته اتوبوس ساطح می شد. چرا که من و علیرضا مشغول حرف شده بودیم و هر دو هم صدایمان بلند بود.
ساعت ۸:۱۰ به دبرسن رسیدیم.
سردرد شدید گرفته بودم ، کم آبی و زیاد شکلاتی!
انشاالله سفر بعد!
Thursday, April 22, 2010
۳۴ - حکایت قیمه!
دیروز پاشدم رفتم خرید. رفتیم تیکه مرغ فروشی. به یارو میگم Eg ( مجاری ۱) شروع کرده تیکه تیکه مرغ میگذاره، فکر کرده یک کیلو میخوام. گفتم nem. فهمید. یک تیکه مرغ داد بهم. حساب کردم که پیاز هم دارم، گوجه فرنگی هم خریدم، گفتم پنج شنبه نهار قیمه میپزم.
ساعت یازده و نیم قصد پختنش رو کردم. ساعت یازده و چهل دقیقه شروع کردم.
اولین مشکل: پیاز ندارم! زکی! حالا چی کار کنم. قبلش هم روغن رو ریخته بودم که پیاز رو تفت بدم!
لپه و زردچوبه رو ریختم. مرغ رو اناداختم، یکمی که گذشت آب ریختم. داشت جا میفتاد، پلوم رو هم گذاشتم. داشتم سیب زمینی رو پوست میکندم که نیوشا اسمس داد بیا ناهار بریم بیرون. دیدم حالش رو نگیرم گفتم باشه. کی؟ گفت ۱۲:۳۰.
سیب زمینی که خورد شده بود رو گذاشتم تو آب که نپلاسه. زیر خورشتم رو زیاد کردم. برنجم دم کشید. برنج رو ریختم تو قابلمه روی خورشت. یه هم زدم قاطی شد. قابلمه رو گرفتم زیر آب، خنک شد. گذاشتمش تو یخچال.
الآن که از کلاس برگشتم دیدم خوشمزه شده. شب گرمش کنم، سیب زمینی رو هم سرخ کنم بخورمشون.
ساعت یازده و نیم قصد پختنش رو کردم. ساعت یازده و چهل دقیقه شروع کردم.
اولین مشکل: پیاز ندارم! زکی! حالا چی کار کنم. قبلش هم روغن رو ریخته بودم که پیاز رو تفت بدم!
لپه و زردچوبه رو ریختم. مرغ رو اناداختم، یکمی که گذشت آب ریختم. داشت جا میفتاد، پلوم رو هم گذاشتم. داشتم سیب زمینی رو پوست میکندم که نیوشا اسمس داد بیا ناهار بریم بیرون. دیدم حالش رو نگیرم گفتم باشه. کی؟ گفت ۱۲:۳۰.
سیب زمینی که خورد شده بود رو گذاشتم تو آب که نپلاسه. زیر خورشتم رو زیاد کردم. برنجم دم کشید. برنج رو ریختم تو قابلمه روی خورشت. یه هم زدم قاطی شد. قابلمه رو گرفتم زیر آب، خنک شد. گذاشتمش تو یخچال.
الآن که از کلاس برگشتم دیدم خوشمزه شده. شب گرمش کنم، سیب زمینی رو هم سرخ کنم بخورمشون.
۳۳ - کارت دانشجویی موقت!
برداشتن به من یک کارت دادن که دو ماه معتبر بوده! من هم یادم نبود باید برم اصلی رو بگیرم.
اون سری تو قطار یارو میگه کارت دانشجویی بده ببینم نصف قیمت سوار شدی، بعد میگه منقرض شده، ولی بیخیال شده رفته!
امروز هم تو اتوبوس، دوباره کارت دانشجوییم رو خواستن، دوباره گفتن منقرضه! یکمی باهم مجاری حرف زدن مسءولین حاظر، بیخیال شدن رفتن.
فردا دیگه جدن باید برم جدیده رو بگیرم.
اون سری تو قطار یارو میگه کارت دانشجویی بده ببینم نصف قیمت سوار شدی، بعد میگه منقرض شده، ولی بیخیال شده رفته!
امروز هم تو اتوبوس، دوباره کارت دانشجوییم رو خواستن، دوباره گفتن منقرضه! یکمی باهم مجاری حرف زدن مسءولین حاظر، بیخیال شدن رفتن.
فردا دیگه جدن باید برم جدیده رو بگیرم.
Monday, April 19, 2010
۳۲ - بوداپست / سفارت
صبح ساعت ۴:۳۰، با زنگ آیپاد بیدار شدم. ۵ دقیقه! ساعت ۴:۳۴ از تخت در آمدم. ۱۰ دقیقه به ۵ از حمام برگشتم. تا هر دو حاضر بشویم، ساعت ۵:۱۰ بود. ۵:۱۵ از اتاق آمدیم. ۵:۳۰ به ایستگاه ترم رسیدیم. ۵:۴۵ ایستگاه قطار بودیم. بلیط خریدیم. برای من نصف قیمت در می آید. برای بابا هم ۷۵٪ چون بالای ۶۰ سال است. ساعت ۶:۰۸ قطار رسید و ما سوار شدیم. نمیدانم چند بار در طول مسیر چرت های کوتاه زدم. ولی جلو تر از من، یک نفر روی یک صندلی رو به من نشسته بود. وقتی او هم خوابید، هر بار که من چشم باز میکردم به یک جهت بود. نمیدانم، مگر میشود روی یک صندلی هم در خواب غلط زد. البته بعد از دیدن این فرد دیگر میدانم که میشود.
یک ایستگاه مانده به پایان مسیر پیاده شدیم. Budapest- Zuglo اسمش بود. طبق نقشه گوگل میشد از این ایستگاه پیاده تا سفارت رفت. و واقعن هم نزدیک بود. البته ما یک پیچ اشتباه زدیم که البته طبق نقشه عمل کردیم! ولی نباید در آن جا به سمت چپ میپیچیدیم! بر خلاف حرف نقشه گوگل باید به سمت راست میرفتیم. آن محله کلن محل سفارت خانه ها بود. سفارت ایتالیا و ایران دیوار به دیوار همدیگر بود. رفتیم. سلام و علیک و حال و احوال و این ها. اگر یادتان هست که من چقدر سریع با همه دوست میشوم (!) آن سرعت را ضرب در پنج کنید تا سرعت بابام به دست بیاید! فردی که آن جا مسءولیت این کار ها بود، گفت که یک کپی دیگر از صفحات شناسنامه لازم است. و مبلغ ۱۸۷۵ فورینت را به بانک بریزید! بعد هم به من گفت شما برو. پدر این جا میمانند! بابام گفت « ما هم سنیم. هوای هم را داریم!» و من هم تنها راه افتادم که بروم به دنبال کپی و واریز پول. بانک نزدیک ایستگاه قطار بود. کپی هم کنار سفارت. برگشتم و دیدم که یک نفر دیگر هم از دبرسن آمده که همین کار ها را بکند. سال ۵ دندان پزشکی بود. کمک من هم کرد در آدرس و این ها.
فرم ها را پر کردیم. برایم در سفارت پرونده ساختند. و مدارکم را کپی برابر اصل کردند و ارجاع دادند به یک دفتر در سعادت آباد تهران. که بابا باید ببرد. بعد دفتر دار شروع کرد که بهتر نیست من لیسانسم را ایران بگیرم؟ و به مدت ده دقیقه بابا و ایشان مشغول بحث بودند! من و آن دانشجوی دندان پزشکی هم با دو کف دست بر سر میکوبیدیم! چرا که چیزی از حرف هایشان دستگیرمان نمیشد.
طرف از کسانی بود که ترم آخرشان به انقلاب فرهنگی خورده است. خودش از کسانی بود که در دانشگاه خودشان دست اندرکار انقلاب فرهنگی بوده است. و از انقلاب فرهنگی به عنوان چیزی خوب یاد میکرد که وظیفه شان بوده و .... ضمنن گفت که قبل از انقلاب فرهنگی مهندسی برق میخوانده. بعد از انقلاب فرهنگی به دنبال علوم سیاسی رفته است.
یعد شروع کردند برای بابای من در مورد اینکه «بچه ها لوس بار می آیند» سخنرانی کردن. بابای من هم هی میگفت درسته! بعد که تمام حرف هایش تمام شد نتیجه گرفت که نسل آنها خیلی به فرزاندانشان سرویس میدهند. همانطور که خیلی به پدران و مادرانشان سرویس میدهند. بابا هم تایید کرد. بعد گفت که از طرف دیگر خودشان هم وابسته اند. گفت که خودش از سیزده سالگی تنها زندگی کرده است. ولی الآن که پسر بزرگترینش ( سه پسر داشت ) میخواهد برای دکتری جای دیگری برود، پدر نمیتواند دوری اش را تحمل کند!
وقتی بعد از این سلسله حرف ها بین دو پدر از سفارت خانه خارج شدیم، ساعت ۱۰:۱۰ بود. یعنی ما ۱:۱۰ در سفارت بودیم. حداقل یکی از ما! بعد یک جایی پیدا کردیم و یک چای خوردیم. بعد هم پیاده حرکت کردیم به سمت ترمینال اتوبوسی که میدانستیم نزدیک است. آن جا پرسیدم اتوبوس بعدی به سمت وین کی میرود؟ گفتند از آن یکی ترمینال بپرسید. برای رسیدن به آن یکی ترمینال، باید ۵ ایستگاه ترم میرفتیم. سوار شدیم. کسی نبود که بلیط بخریم. یک پسر مجاری گفت شانس بیاورید زنده میرسید! شانس آوردیم و ۵ ایستگاه کسی بلیط ها را چک نکرد.
به ترمینال دوم که رسیدیم، من محل را بلد بودم، چون قبلن یک بار آمده بودم. ساعت ۱۱:۳۰ بود و اتوبوس بعدی Orange Ways سات ۱۲:۰۰ حرکت میکرد. برای بابا یک بلیط خریدیم. زنگ زد به کسی که باید وین دنبالش بیاید گفت که من فلان محل پیاده میشوم. از بوداپست تا وین را اتوبوس در ۲:۵۰ میرود. یعنی ساعت ۲:۵۰ باید وین باشد. ساکش را دادیم. من برگشتم که به قطار ۱۲ و اندی برسم. نزدیک ترین ایستگاه از ترمینال اتوبوس Budapest- Kispest بود. با مترو خط یک چهار ایستگاه آمدم. بلیط قطار را خریدم.
سوار قطار شدم. الآن در کوپه ای که باید هستم، ولی سر جای خودم نیستم. چون پیرزنی که شماره ۲۶ نشسته پایش را دراز کرده و شماره ۲۵ را هم اشغال کرده! من شماره ۲۳ نشستم که صاحب ندارد. مسءول کنترل بلیط ها مارت دانشجوییم را خواست. بعد گفت که از اعتبار ساقط است. و الآن جند روزیست که این اتفاق افتاده و من فراموش کردم که باید سراغ کارت داءمی خود را از دفتر بگیرم! گفت مشکلی نیست، دبرسن یادت باشد درستش کنی! گفتم چشم. رفت.
الآن در راه دبرسن سوار قطارم. این پیرزن فکر میکند که من چرا این مدلی هستم! در کنار قطار هم مناظر میگذرند و به طور خیلی اتفاقی، از آیپاد یک آهنگی پخش میشود در مورد پدر!
الآن که این متن تمام شد، ساعت ۱:۱۹ یه وقت مجارستان است. ذخیره اش میکنم تا شب روی بلاگ بگذارمش.
یک ایستگاه مانده به پایان مسیر پیاده شدیم. Budapest- Zuglo اسمش بود. طبق نقشه گوگل میشد از این ایستگاه پیاده تا سفارت رفت. و واقعن هم نزدیک بود. البته ما یک پیچ اشتباه زدیم که البته طبق نقشه عمل کردیم! ولی نباید در آن جا به سمت چپ میپیچیدیم! بر خلاف حرف نقشه گوگل باید به سمت راست میرفتیم. آن محله کلن محل سفارت خانه ها بود. سفارت ایتالیا و ایران دیوار به دیوار همدیگر بود. رفتیم. سلام و علیک و حال و احوال و این ها. اگر یادتان هست که من چقدر سریع با همه دوست میشوم (!) آن سرعت را ضرب در پنج کنید تا سرعت بابام به دست بیاید! فردی که آن جا مسءولیت این کار ها بود، گفت که یک کپی دیگر از صفحات شناسنامه لازم است. و مبلغ ۱۸۷۵ فورینت را به بانک بریزید! بعد هم به من گفت شما برو. پدر این جا میمانند! بابام گفت « ما هم سنیم. هوای هم را داریم!» و من هم تنها راه افتادم که بروم به دنبال کپی و واریز پول. بانک نزدیک ایستگاه قطار بود. کپی هم کنار سفارت. برگشتم و دیدم که یک نفر دیگر هم از دبرسن آمده که همین کار ها را بکند. سال ۵ دندان پزشکی بود. کمک من هم کرد در آدرس و این ها.
فرم ها را پر کردیم. برایم در سفارت پرونده ساختند. و مدارکم را کپی برابر اصل کردند و ارجاع دادند به یک دفتر در سعادت آباد تهران. که بابا باید ببرد. بعد دفتر دار شروع کرد که بهتر نیست من لیسانسم را ایران بگیرم؟ و به مدت ده دقیقه بابا و ایشان مشغول بحث بودند! من و آن دانشجوی دندان پزشکی هم با دو کف دست بر سر میکوبیدیم! چرا که چیزی از حرف هایشان دستگیرمان نمیشد.
طرف از کسانی بود که ترم آخرشان به انقلاب فرهنگی خورده است. خودش از کسانی بود که در دانشگاه خودشان دست اندرکار انقلاب فرهنگی بوده است. و از انقلاب فرهنگی به عنوان چیزی خوب یاد میکرد که وظیفه شان بوده و .... ضمنن گفت که قبل از انقلاب فرهنگی مهندسی برق میخوانده. بعد از انقلاب فرهنگی به دنبال علوم سیاسی رفته است.
یعد شروع کردند برای بابای من در مورد اینکه «بچه ها لوس بار می آیند» سخنرانی کردن. بابای من هم هی میگفت درسته! بعد که تمام حرف هایش تمام شد نتیجه گرفت که نسل آنها خیلی به فرزاندانشان سرویس میدهند. همانطور که خیلی به پدران و مادرانشان سرویس میدهند. بابا هم تایید کرد. بعد گفت که از طرف دیگر خودشان هم وابسته اند. گفت که خودش از سیزده سالگی تنها زندگی کرده است. ولی الآن که پسر بزرگترینش ( سه پسر داشت ) میخواهد برای دکتری جای دیگری برود، پدر نمیتواند دوری اش را تحمل کند!
وقتی بعد از این سلسله حرف ها بین دو پدر از سفارت خانه خارج شدیم، ساعت ۱۰:۱۰ بود. یعنی ما ۱:۱۰ در سفارت بودیم. حداقل یکی از ما! بعد یک جایی پیدا کردیم و یک چای خوردیم. بعد هم پیاده حرکت کردیم به سمت ترمینال اتوبوسی که میدانستیم نزدیک است. آن جا پرسیدم اتوبوس بعدی به سمت وین کی میرود؟ گفتند از آن یکی ترمینال بپرسید. برای رسیدن به آن یکی ترمینال، باید ۵ ایستگاه ترم میرفتیم. سوار شدیم. کسی نبود که بلیط بخریم. یک پسر مجاری گفت شانس بیاورید زنده میرسید! شانس آوردیم و ۵ ایستگاه کسی بلیط ها را چک نکرد.
به ترمینال دوم که رسیدیم، من محل را بلد بودم، چون قبلن یک بار آمده بودم. ساعت ۱۱:۳۰ بود و اتوبوس بعدی Orange Ways سات ۱۲:۰۰ حرکت میکرد. برای بابا یک بلیط خریدیم. زنگ زد به کسی که باید وین دنبالش بیاید گفت که من فلان محل پیاده میشوم. از بوداپست تا وین را اتوبوس در ۲:۵۰ میرود. یعنی ساعت ۲:۵۰ باید وین باشد. ساکش را دادیم. من برگشتم که به قطار ۱۲ و اندی برسم. نزدیک ترین ایستگاه از ترمینال اتوبوس Budapest- Kispest بود. با مترو خط یک چهار ایستگاه آمدم. بلیط قطار را خریدم.
سوار قطار شدم. الآن در کوپه ای که باید هستم، ولی سر جای خودم نیستم. چون پیرزنی که شماره ۲۶ نشسته پایش را دراز کرده و شماره ۲۵ را هم اشغال کرده! من شماره ۲۳ نشستم که صاحب ندارد. مسءول کنترل بلیط ها مارت دانشجوییم را خواست. بعد گفت که از اعتبار ساقط است. و الآن جند روزیست که این اتفاق افتاده و من فراموش کردم که باید سراغ کارت داءمی خود را از دفتر بگیرم! گفت مشکلی نیست، دبرسن یادت باشد درستش کنی! گفتم چشم. رفت.
الآن در راه دبرسن سوار قطارم. این پیرزن فکر میکند که من چرا این مدلی هستم! در کنار قطار هم مناظر میگذرند و به طور خیلی اتفاقی، از آیپاد یک آهنگی پخش میشود در مورد پدر!
الآن که این متن تمام شد، ساعت ۱:۱۹ یه وقت مجارستان است. ذخیره اش میکنم تا شب روی بلاگ بگذارمش.
Subscribe to:
Posts (Atom)